Jeuk Coaches

Ver voordat ik mijzelf schoolde in het vak van (organisatie)coaching en nog verder voordat ik, in het enorme aanbod van coaches, ‘het kaf van het koren’ wist te scheiden, bezocht ik ergens in de jaren 90 een ‘zelfbenoemde’ coach voor een kennismakingsgesprek.

Na een kort inleidend gesprekje, keek de spirituele coach mij over zijn brilletje doordringend aan. Ik voelde een warme blos in mijn nek omhoogkomen en schoof wat naar achteren op het kussen tegenover hem. Ongemakkelijk zitten was het, zo’n kussen. Waarom geen fatsoenlijke stoel? 
‘Je bent een typische 1’, zei hij langzaam en vouwde zijn handen samen.
‘Een 1?’
‘Ja, in de numerologie ben je een 1.’
‘En dat is niet best?’
Hij glimlachte. ‘Het betekent dat je heel moedig en ondernemend bent maar soms te veel hooi op je vork neemt waardoor je jezelf voorbijloopt.’

Hoe kon deze coach dat allemaal zien, zonder één vraag gesteld te hebben? Ongelooflijk. Ik vond mezelf best moedig, soms zelfs overmoedig. Dat was meestal als ik te veel wijn op had.
‘En dat haal je uit de test die ik heb ingevuld?’
‘Dat klopt maar ik voel het ook hier.’ Hij maakte een gebaar in de lucht. ‘Je hebt een energielek.’
Een lek? Wat bedoelde hij? Ik hoestte en keek om mij heen om te ontdekken waar die vieze geur vandaan kwam. In het spaarzame licht spotte ik een walmende wierrookverspreider.

‘Heb je een relatie?’  
Ik zuchtte dramatisch. ‘Nee, geen relatie. Wel een aangeboren talent om verliefd te worden op verkeerde mannen.’
Hij reageerde niet, had zijn ogen nu halfgesloten. Sliep hij? Het ongemakkelijke zitten begon me op te breken. Hoezo gingen we het nu over relaties hebben? Daarvoor was ik niet gekomen.
‘Je moet op zoek naar een man met een 3 en een 7’, ging hij met gesloten ogen verder. ‘Dat past bij jou.’
‘En hoe zie ik dan of iemand deze getallen heeft?’
‘Vraag naar zijn geboortedatum. Daar moeten beide cijfers inzitten.’
Ik tikte op mijn voorhoofd. Jemig, zo simpel kon het dus zijn! Daarom was het met die laatste meneer natuurlijk niks geworden. Hij was alleen een 3!

De coach stond op en haalde een steen uit zijn broekzak. ‘Deze rozenkwarts hoort bij jou. Waarom weet ik niet precies. Misschien omdat ik je leuk vind.’ Hij knipoogde. ‘Een vervolgafspraak plannen?’
‘Dank je’, zei ik, terwijl ik door mijn mond bleef ademen om de wierooklucht niet te hoeven ruiken. ‘Dit was toch een kennismakingsgesprek? Graag wil ik het even laten bezinken.’
‘Je voelt weerstand merk ik. Goed om die met mij te onderzoeken.’ Hij probeerde een hand op mijn arm te leggen maar ik was al bij de deur.
​
Uren later had ik er nog last van. Niet van weerstand maar van jeuk, een hele heftige jeuk. Waar ik voor kwam was niet aan bod gekomen. Moedig voorwaarts maar weer. Zou hijzelf een 3 en een 7 zijn?.